Dead to Rights: Retribution

ناشر : Namco Bandai Games America
سازنده :Volatile Game

سبک : Modern Shooter
تاریخ انتشار :Release:   Apr 27, 2010

رده سنی :ESRB: Mature

پلتفرمهای موجود:

سری بازی های Dead to Rights جزو عناوین محبوب شركت Namco محسوب می شوند. نسخه اول این بازی یك عنوان هیجانی و تاریك به سبك Max Payne بود كه با واكنش خوب مخاطبان رو به رو شد. پس از آن Namco تصمیم گرفت تا دنباله ای برای این بازی عرضه كند كه متاسفانه این دنباله عنوانی ضعیف و بی كیفیت نسبت به نسخه قبل بود. پس از ورود به این نسل Namco اعلام كرد كه قرار است یك دنباله موفق برای DTR عرضه كند كه این بار تیم سازنده را از استودیوی آمریكایی خود به شركت Volatile Games منتقل كرد. پس از مدتی نسخه PSP این بازی هم عرضه شد، ولی باز هم نتوانست موفقیت نسخه اول را جبران كند. اما آیا سازندگان واقعا موفق بوده اند؟

داستان

شخصیت اصلی بازی جك اسلیت (Jack Slate) است. او پس از پیوستن به ارتش، به جنگ های برون مرزی فرستاده می شود و با توجه به سن كم خود افتخارات زیادی را برای كشورش كسب می كند. پس از بازگشت از جنگ، جك به شهر Grant City می رود. این شهر كه در آمریكا واقع شده، حال به یكی از خطرناك ترین مناطق دنیا تبدیل شده است. گناه و فساد در این شهر موج می زند و تلفات كشتار در این شهر همانند یك جنگ زیاد است. دزدی از بانك، فروشگاه ها و تجاوز همه در این شهر به امری ساده تبدیل شده اند. پلیس دیگر قدرت خاصی برای اجرای عدالت ندارد و كم كم آن ها هم جزئی از خلافكارها می شوند و با رشوه گیری، فساد را در شهر افزایش می دهند. جک اسلیت یك پلیس است. او در بازی Dead to Rights: Retribution كه بازسازی از عنوانی با همین نام در سال 2003 است، در نقش یك پلیس ظاهر می شود كه همراه با پدر خود فرانک (Frank) در محله های خلافكار به دنبال عدالت و اجرای قانون می گردند. جك با همكاری پدرش یك گروه SWAT هستند و همه خلافكار ها را تار و مار می كنند. توطئه ای در راه است و شما باید با شلیك گلوله، شكستن گردن و انفجار آن را خاموش كنید!!! ولی آیا داستان واقعا مهم است؟ برای این بازی خیر، DTR همانند بعضی فیلم های سینمایی كه روی DVD عرضه می شوند، داستان خاصی ندارد و فقط شلیك گلوله و كشتن است و خشونت چاشنی مناسبی برای این بازی به حساب می آید. داستان آنقدر احمقانه است كه اصلا چیزی از آن متوجه نمی شوید. چرا باید چنین پلیسی یك تنه به شهری به این آشوب برود و تا پای مرگ بجنگد، در حالی كه هیچ هدفی ندارد؟ چرا نیروهای دیگر پلیس این كار را انجام نمی دهند و فقط جك باید عدالت را اجرا كند؟ داستان DTR از حماقت هم كمی آنطرف تر است و كلا بهتر است بگوییم هیچ جایی در این بازی ندارد.

گرافیک

بافت های بازی از کیفیت پایینی برخوردارند و فیزیک محیط در سطح معقولی نیست، صحنه های کشت و کشتار به هیچ وجه حس واقعی بودن را به مخاطب منتقل نمی کنند و خون بسیار ضعیف طراحی شده است. اگر بخواهیم کمی منصفانه به شخصیت پردازی این بازی بپردازیم، باید بگوییم که Shadow خیلی بهتر از جک طراحی شده است! حتی حرکات او به مراتب حرفه ای تر از جک ضبط (Motion Capture) شده اند. نورپردازی در Cutsceneها مشکل دارد و سایه ها در اکثر موارد داینامیک نیستند. در درگیری های تن به تن شاهد صحنه پردازی های جالبی هستیم، اما پس از مدتی، به دلیل تنوع کم آن ها تکراری می شوند.

موسیقی/صداگذاری

كافی است مسیر را رو به جلو بروید، چون دیوارها مسیرهای دیگر را گرفته اند و در كل مراحل را خیلی سطحی كرده اند. سازندگان شخصیت جك را خیلی خوب ساخته اند و او بسیار شوخ و بامزه است. مخصوصا وقتی موقع دیدن Cutsceneها می شود، جك كمی محبوب تر از زشتی های بازی جلوه می كند. دیالوگ هایی مثل: “تو یك حق داری كه همیشه باید یادت باشه… سكوت”. “احمق ها بسه به من تیراندازی نكنید” دیالوگ های جالب جك هستند. هر چند او آدم بد دهنی هم هست و فحش های زیادی می دهد و شما را آگاه می كند كه یك بازی سن بالا انجام می دهید!!! موسیقی بسیار حماسی و مناسب با جو محیط كار شده كه باعث می شود كمی از مشكلات بازی بكاهد. صداگذاری شخصیت ها هم خوب است، ولی افسوس كه اصلا هماهنگی با لب شخصیت ها ندارد و عملا دیالوگ ها و صدای خوب صداگذاری زیر سوال می رود. تیراندازی، مشت زنی و فحش دادن بدنه اصلی DTR را شكل می دهند كه در هر مرحله دسته ای از دشمنان به شما حمله می كنند و باید آن ها را نابود كنید.

گیم پلی

حالا كه چیزی در داستان پیدا نشد، بگذارید سراغ گیم پلی برویم. مشكل اصلی DTR از همین ایده های سازندگان می آید. بحث سر عملی شدن یا نشدن آن نیست؛ به طور كلی می توان این بازی را یك اكشن Hybrid با مبارزات Arcade نام برد. به طور كلی مراحل به این شكل هستند كه باید در محیط های شهری حركت كرده و با گلوله و یا مشت و لگد آدم بدها را بكشید. مخلوط كردن این سبك های نچندان شبیه به هم به بدترین شكل صورت گرفته كه در هیچ كدام لذت و هیجانی دیده نمی شود. معلوم نیست سازندگان چه فكری در مورد سبك بازی كرده اند، چون وقتی می خواهید به صورت تاكتیكی (سنگر گرفتن و شلیك كردن) بازی كنید، چند نفر با چماق و مشت به طرف شما می آیند و كلا همه چیز بر عكس می شود و یا وقتی می خواهید مبارزه با مشت و لگد بكنید همه دشمنان با اسلحه می آیند. اصلا هیچ بالانس درستی بین این دو حالت وجود ندارد. بازی هایی مثل Gears of War با محدود كردن اعمال انجام شده در بازی با یك دكمه مثل A كار كنترل را خیلی آسان و جذاب می كنند، ولی DTR وقتی قصد دارد این كار را انجام دهد به یك فاجعه تبدیل می شود. از كاور گرفتن و خلع سلاح كردن گرفته تا اعمال كردن هر كاری همه با یك دكمه انجام می شوند و قضیه این جالب شده كه دقیقا همه چیز برعكس می شود. مثلا وقتی می خواهید كسی را خلع سلاح كنید، جك سنگر می گیرد و یا وقتی می خواهید سنگر بگیرید، كسی را خلع سلاح می كند و یا مثلا فلكه ای را می چرخاند! در این بین دوربین بازی سعی کرده با سریع بودن عملا سرعت گیم پلی را افزایش دهد كه نتیجه به یك سرگردانی چه در تیراندازی و چه در مبارزات تبدیل شده است. DTR نه تنها سعی در نو آوری نكرده (جدا از ایده های احمقانه) بلكه تقلید ضعیفی از عناوینی بزرگ مثل Max Payne و Batman: Arkham Asylum انجام داده است. سعی شده تا سبک مبارزات شبیه به Arkham Asylum باشد كه عملا چیزی نه چندان شبیه به آن و خیلی ضعیف شده است. حتی برای چنین بازی ای قسمت مخفی کاری (Stealth) هم گذاشته شده كه باز هم خیلی شبیه به Batman است. در این قسمت شما در نقش Shadow سگ وفادار جك ظاهر می شوید و بازی را از دید او پیگیری می كنید. كلا كار شما در این بخش به پیدا كردن كلید و یا جلوگیری از پدافند دشمنان منتهی می شود. از آنجایی كه نقش یك سگ را ایفا می كنید، باید از حس بویایی قوی ای برخوردار باشید. به این جهت كه چنین چیزی غیر ممكن است، سازندگان نوعی دید برای Shadow گذاشته اند كه می توانید با آن پشت دیوارهای آجری را دیده و حتی ضربان قلب دشمنان را هم ببینید. این قسمت دقیقا از روی “Detective Vision” بازی Arkham Asylum كپی شده است. همچنین می توانید از Shadow در مبارزات معمولی هم استفاده كنید. مثلا با زدن D-Pad او را به سمت دشمن فرستاده و را خلع سلاح كنید و یا حواسشان را پرت كنید. بگذارید خیالتان را راحت كنیم كهShadow  سگ با وفای شما احمق ترین حیوانی است كه در تاریخ بازی سازی دیده شده است. كلا سازندگان هیچ هوش مصنوعی (AI) جدایی برای او نساخته اند، چون همیشه زیر گلوله های تیربار و یا اسنایپ تلف می شود و شما باید به وسط مهلكه رفته و سگ خود را دوباره سلامت كنید! خوشبختانه بخش تیراندازی بهترین بخش گیم پلی است و سعی كرده خیلی شبیه به Gears of War باشد. DTR طوری نیست كه تمام بازی را با اسلحه مورد علاقه تان بروید، چون با تمام شدن تیر هر اسلحه، جك به صورت اتوماتیك آن را دور انداخته و این كار شما را مجبور می كند تا از اسلحه های بیشتری استفاده كنید و كلا به دنبال تفنگ باشید. بخش AI دشمنان خوب كار شده و آن ها به موقع سنگرگیری می كنند و از نارنجك فرار می كنند. از آنجایی كه سبك بازی خیلی آركید گونه است و عملا بازیكن های Hardcore را راضی نمی كند، عجیب است كه چرا سازندگان چنین خشونت بالایی را برای این بازی خلق كرده اند. منفجر شدن سر مخصوصا به هنگام صحنه آهسته بودن و پاشیده شدن خون بسیار اصلا با كلیت گیم پلی جور در نمی آید. در كل گیم پلی زودتر از چیزی كه فكرش را می كنید خسته كننده و تكراری می شود و مراحل به شدت خطی و مستقیم این امر را دو چندان می كنند.
نتیجه گیری

در كل DTR بازی خوبی است اگر آخر هفته بیكار باشید و در حالی كه کفگیر بازی هایتان به ته دیگ خورده باشد، بازی را خریداری كنید و تمام كنید!